Interwencja banku centralnego (Central Bank Intervention) – interwencja walutowa banku centralnego ma miejsce, kiedy bank centralny kupuje lub sprzedaje walutę na rynku walutowym w celu podwyższenia lub obniżenia jej kursu wymiany. Dlaczego interweniować? Interwencja ma miejsce najczęściej, kiedy waluta podlega presji wzrostowej lub spadkowej ze strony graczy rynkowych – najczęściej spekulantów.Znaczący spadek wartości waluty ma następujące skutki: 1.Podnosi ceny dóbr i usług importowanych wywołując inflacje. Zmusza to bank centralny do podnoszenia stop procentowych a to negatywnie wpływa na rynki kapitałowe i wzrost gospodarczy, co dodatkowo może szkodzić walucie. 2. Kraj z dużym deficytem na rachunku obrotów bieżących (kupujący więcej dóbr i usług niż kupującym za granica), który jest zależny od napływu kapitału zagranicznego może podlegać niebezpiecznym spowolnieniom w finansowaniu deficytu, co może wymusić podniesienie stop procentowych w celu utrzymania wartości waluty, co może negatywnie wpłynąć na wzrost. 3. Podnosi kursy wymiany walut partnerów handlowych i podnosi ceny ich dóbr eksportowych. Może to powodować spowolnienie, szczególnie w państwach zorientowanych na eksport.Z drugiej strony banki centralne interweniują by powstrzymać wzrost wartości waluty, który czyni eksport mniej atrakcyjnym i ciąży na bilansie płatniczym. Środki i formy interwencji: 1. Interwencja. Ma miejsce, kiedy przedstawiciele ministerstwa finansów, banku centralnego lub inni politycy wypowiadają się w sposób wpływający na walutę. Dokonuje się tego przez mówienie o prawdziwej interwencji (kupnie lub sprzedaży waluty) lub poprzez mówienie o walucie jako przewartościowanej lub niedowartościowanej. Jest to najtańsza i najprostsza metoda interweniowania, ponieważ nie wymaga używania rezerw walutowych. Nie idzie to jednak zawsze w parze z efektywnością. Werbalne interwencje skutkują raczej w krajach, których banki centralne interweniują realnie na rynku częściej i skuteczniej. 2. Interwencja operacyjna. To jest rzeczywista interwencja polegająca na kupowaniu lub sprzedawaniu walut na rynku walutowym. Przeważnie w imieniu ministerstwa finansów. 3. Interwencja koordynowana. Ma miejsce, kiedy kilka państw współpracuje i używa swoich rezerw walutowych w celu obniżenia lub podbicia kursu danej waluty. Sukces zależy od skuteczności kooperacji pomiędzy państwami, ich rezerw oraz od ilości interwencji. Razem z realnymi interwencjami powinny tu mieć miejsce także odpowiednie wypowiedzi oficjeli z tych państw. 4. Sterylizacja. Kiedy bank centralny sterylizuje interwencje równoważy ją poprzez narzędzia polityki monetarnej (operacje otwartego rynku, zmiany stóp procentowych). Sprzedaż waluty jest sterylizowana, kiedy bank centralny sprzedaje krótkoterminowe instrumenty pieniężne w celu ściągnięcia z rynku pieniędzy, które wprowadził poprzez interwencję. Interwencje na forexie pozostają niewysterylizowane tylko, kiedy kierunek interwencji zgodny jest z kierunkiem polityki monetarnej. Wydarzyło się to np. podczas interwencji „Plaza Accorg” we wrześniu 1985 kiedy państwa G7 współpracowały w celu osłabienia dolara poprzez sprzedaż ich walut narodowych za dolary. Akcja zakończyła się sukcesem, ponieważ była wspierana przez politykę monetarną. Japonia podniosła krótkoterminowe stopy procentowe o 200 punktów bazowych, co spowodowało wzrost trzymiesięcznej stopy euro jena na 8,25% czyniąc lokowanie w jenie atrakcyjniejszym niż w dolarze. Innym przykładem niesterylizowanej interwencji jest \\\"Louvre Accord\\\" z lutego 1987. Wtedy połączone siły G7 chciały zatrzymać zniżkujący kurs dolara. By to ułatwić fed podniósł stopy procentowe o 300 punktów bazowych do poziomu 9,25%. Wpływ na rynki walutowe: Przed rozważeniem determinantów udanej interwencji należy zdefiniować, co rozumiemy jako ‘sukces’ w przypadku interwencji. Bank centralny, który wydaje około 5 miliardów dolarów (średnia wielkość) na interwencje i udaje mu się zmienić kurs o 2% przeciwko głównym walutom przez 30 minut uważa interwencje za udaną. Nawet, jeżeli waluta traci to przez następne dwie sesje, udowodniona umiejętność banku centralnego do ruszenia rynku daje mu pewien rodzaj respektu, przydatnego, kiedy następnym razem zagrozi interwencją. 1. Rozmiar ma znaczenie. Wielkość interwencji jest przeważnie proporcjonalna do ruchu kursu będącego jej rezultatem. Baki centralne wyposażone znacznymi rezerwami walutowymi są tymi cieszącymi się największym respektem na koreksie. W trzecim kwartale 2003 najwieksze rezerwy miały bank Japonii (550 miliardów dolarów), Bank Chin(346 miliardów dolarów) oraz Europejski bank centralny (330 miliardów dolarów). 2. Timing. Im bardziej zaskakująca jest interwencja tym większe prawdopodobieństwo jej powodzenia. Interwencje, które są przewidywane, szok jest absorbowany i ich oddziaływanie na rynek słabsze. 3. Impet. Najlepsze efekty interwencja daje, kiedy rynek porusza się już w kierunku, w jakim działać chce bank centralny. Ogromny obrót na forexie sięgający bilionów dolarów dziennie pochłania natychmiastowo każdą interwencję wielkości 3-5miliardów. Dlatego też banki starają się unikać interweniowania przeciwko rynkowym trendom i czekają na bardziej sprzyjające ruchy. Dokonują tego poprzez interwencje werbalne, które czynią rynek bardziej podatnym na właściwe interwencje. 4. Sterylizacja. Banki centralne, którym zależy na zmianie kursu waluty w kierunku zgodnym z ich polityką monetarną są bardziej skłonne do dokonywania interwencji. Implikacje dla traderów: 1. Podczas interwencji należy zachować szczególną ostrożność przy składaniu zleceń 2. Nie zaleca się gry przeciwko interwencji. Pojedyncze zlecenie sprzedaży banku centralnego może wywołać lawinę zleceń stop-loss, co może wzmocnić interwencje. Jeżeli mimo wszystko chcesz grać przeciwko rynkowi musisz ustawiać zlecenia stop-loss bliżej niż normalnie. 3. Uważaj na poziomy wsparcia. To w pobliżu nich (przeważnie poniżej) banki centralne wkraczają by podbić kurs swoich walut. | 
